सन् २०२६ जुलाई २६ मा हामी फेरि सिसैया पुग्यौँ, तर यसपालि मन्दिर होइन। सिसैया चोक गाउँले हरेक दिन ओहोरदोहोर गर्ने ठाउँ हो: दुवैतिर पसल, पर्खिरहेका अटोरिक्सा, चिया खान अडिने मानिस। फोहोर सबैभन्दा छिटो थुप्रिने ठाउँ पनि यही हो। सडकछेउमा यसरी थिचिन्छ कि केही समयपछि त्यो फोहोरजस्तो नभई जमिनजस्तै देखिन थाल्छ।
टोलीले साढे आठ बजे सुरु गर्यो र बिहानभरि काम गर्यो। पहिले कुचो, सडकछेउ र पसलअगाडि। त्यसपछि गाह्रो भाग: माटोमै गाडिएको फोहोर खनेर निकाल्नुपर्ने, कङ्क्रिटका टुक्रा हातैले उठाउनुपर्ने, बोरा भरेर सडकसम्म तान्नुपर्ने। केही छिमेकीले पनि कुचो समाते, र सुन्तला रङको कुर्ता लगाउनुभएका एक ज्येष्ठ नागरिक बिहानको धेरै समय स्वयंसेवकहरूसँगै बढार्नुभयो। नगरपालिकाले लोडर र ट्र्याक्टर ट्रेलर पठायो, त्यसैले हामीले जम्मा गरेको फोहोर चोकको छेउमै बस्नुको साटो त्यहाँबाट बाहिरियो।
कुनै ठाउँ बढारेर सफा पार्नु सजिलो पक्ष हो। दिनहुँ त्यहाँ आउने-जाने मानिसले फोहोर फाल्ने बानी नबदले चोक फेरि उस्तै हुन्छ। त्यसैले कामकै बीचमा स्वयंसेवकहरू स्थानीय पसलेहरूसँग बसे र कुरा गरे: फोहोर वास्तवमा कहाँ जान्छ, पसलले के फरक गर्न सक्छ, चोकलाई यस्तै राख्न के चाहिन्छ। हामीले भरेका बोराभन्दा ती कुराकानी बढी महत्त्वपूर्ण छन्। रोकिएर हेर्नुहुने, साथ दिनुहुने र हामीलाई काम गर्ने ठाउँ दिनुहुने सिसैया चोकका सबैलाई धन्यवाद।